dahil sa isip ko talagang hinuhubaran kita. Tinatalupan. Pinuputol
ng aking mga mata ang bawat telang humahawak at nakakapit sa iyong balat.
Gusto kong pumikit ka, at huwag mandadaya. Ayokong makita
mo kung saan dumadapo ang mahalay na mga daliring ito. Gusto kong makita kang umiigtad, umiliyad, nakikiliti, napapaso, nadadarang sa init ng pagnanasa ko.
Sisimulan ko sa labi. Sa batok, at sa ngayon ay nakasibol mo nang dibdib.
Mainit. Banayad, hanggang sa maging mapusok at mapanubok.
Para ka nang inaapoy ng lagnat. Para kang nagmamakaawa sa
mga pag-ungol na lumalabas sa iyong labi, halos mamilipit, halos magdeliryo habang ang kabuuan ng aking pagnanasa sa iyo ay pumapasok, dahan-dahan sa buo mong pagkatao.
At sa paghupa ng apoy, yumakap ka sa akin, parang ayaw mong
bumitaw, parang ibig mong sabihing “huwag kang lumubay!”.
an entry made by a good friend_ JM_
photo from: aleciahoytblog.com
No comments:
Post a Comment